- Hej laska, mam nadzieję, że jesteś już gotowa? Będę u ciebie za dwadzieścia minut. Wiem, że to za szybko, ale trzeba zająć jak najlepsze miejscówki. W końcu musimy zdobyć te upragnione autografy od Norwegów, no nie? :)
Spojrzałam na zegarek. Pokazywał godzinę dwunastą. Cholera! Zaspałam! - krzyknęłam na cały dom.
Szybko zerwałam się na równe nogi i podbiegłam do szafy. Nie wiedziałam w co się ubrać. Wyjęłam pierwsze, lepsze ciuchy.
- Ej, dopiero teraz skończyłaś się ogarniać? To co ty robiłaś przez ten czas? - roześmiała się dziewczyna
- No powiedzmy, że tak. Spałam. Ale już nie ważne. Jestem gotowa, więc możemy iść!
- W takim razie chodźmy! - uśmiechnęła się brunetka i wyszła z pokoju, a ja zaraz za nią.
Skocznia nie znajdowała się daleko, bo tylko dwa kilometry od domu. Udałyśmy się piechotą. Byłam bardzo podekscytowana i jednocześnie szczęśliwa, że w końcu obejrzę skoki na żywo. Pomimo tego, że miałam skocznię "pod nosem", nigdy nie byłam na konkursie. Moja przeszłość mi na to nie pozwalała...
Po niecałych dwudziestu minutach dotarłyśmy na miejsce. Usiadłyśmy jak najbliżej skoczni. W końcu zaczął się konkurs. Atmosfera była cudowna, wręcz magiczna. Tłum ludzi znajdujących się na trybunach ponosił skoczków jak najdalej. Ostatecznie konkurs drużynowy zakończył się wygraną Słowenii. Na drugim miejscu uplasowała się Norwegia, a na trzecim Japonia. Konkurs był pełen emocji.
Nadszedł czas na zbieranie autografów. Nie miałam ochoty wpychać się pomiędzy zagorzałe fanki, które pragną zdobyć upragnione autografy. Zdecydowałyśmy razem z Olivią, że to ona pójdzie i zdobędzie je dla nas dwóch.
Minęło dwadzieścia minut, a jej nadal nie było. Zaczęłam się martwić, a jednocześnie marznąć. Napisałam do niej sms'a:
- Gdzie ty się podziewasz? Czekam na ciebie tyle czasu. Zimno mi.
- Jest wielka kolejka. Jak nie chce ci się czekać, to wracaj do domu. Dam radę sama wrócić. Jestem przecież dużą dziewczynką ;)
- Heh, no okay. Pa.
Było mi okropnie zimno. Pragnęłam tylko gorącej czekolady, która rozgrzałaby moje wnętrze. Przy wyjściu znajdowała się budka, gdzie można było kupić sobie coś do picia. Czekałam w kolejce. Przede mną stał pewien chłopak. Nie widziałam jego twarzy. Wiedziałam tylko, że pragnie tego samego co ja. Nagle odwrócił się agresywnie i nie zauważając mojej osoby, wylał na mnie gorący kubek.
- Cholera! Mógłbyś trochę uważać! - krzyknęłam zdenerwowana
- Przepraszam, nie zauważyłem cię!
- Gdybyś uważał, nic by się nie stało idioto! - warknęłam i zaczęłam się wycierać, bo strasznie parzyło mnie w uda.
- A może trochę grzeczniej? Przecież nie zrobiłem tego specjalnie. A z resztą... Chodź, pomogę ci się wytrzeć - oznajmił chłopak i zbliżył się, żeby mi pomóc.
Nie zwracałam na niego uwagi. Wycierałam się chusteczkami, a on mi pomagał. W pewnym momencie coś mi zaświtało w głowie. Jego głos był taki znajomy... Podniosłam do góry głowę. Zamarłam. Nie mogłam w to uwierzyć. Ku moim oczom ukazał się Johan Andre Forfang! Zrobiło mi się bardzo głupio. Był to Forfang, a ja zachowałam się w stosunku do niego tak podle i oschle...
********
Hej! W końcu pojawiła się jedynka :D Przepraszam, że tak późno... Ale wiecie nauka i te sprawy. Do tego wczoraj byłam na wyciecze w Warszawie :) Dziś miałam trochę czasu, żeby go jeszcze dopracować :) Co o nim sądzicie? ;) :)
Pozdrawiam :)
